HARTELOOS, SCHAAMTELOOS, CRIMINEEL

Actueel

HARTELOOS, SCHAAMTELOOS, CRIMINEEL

Door -

Deel dit artikel

De zaak Julio Poch deel 1

Er is weer veel te doen over de voormalige Transavia-piloot Julio Poch. De Nederlander zat ruim 8 jaar in voorarrest in Argentinië op verdenking van betrokkenheid bij de 'dodenvluchten' tijdens de militaire dictatuur onder Jorge Videla. Journaliste en schrijfster Margriet Marbus, die uitgebreid over de zaak publiceerde, wist dat het verhaal van de Argentijnse en de Nederlandse regeringen niet klopte. Exclusief voor MZ schrijft ze haar boosheid en frustratie van zich af. 

Door Margriet Marbus

Acht jaar en twee maanden in een kale, Argentijnse cel. Via een omweggetje uitgeleverd door de Nederlandse overheid. En ja, de overheid was héél betrokken bij de val die voor de Nederlandse piloot (want met Nederlands paspoort) was gezet door drie landen waaronder Nederland. Immers, toen de visite van de familie Poch bezig was om het tuinfeest ter ere van de pensionering van Poch in zijn woonplaats Schermerhoorn voor te bereiden, stond de Nederlandse politie daar voor het tuinhek. ‘Hebben jullie hem? Dan vallen wij nu binnen,’ hoorde de visite de overheidsfunctionarissen tegen hun Spaanse collega’s zeggen. 

En zo geschiedde. 

Het begin van een drama dat achter de rug van gezagvoerder Poch om al jaren in voorbereiding was. Met hulp van onder andere journalisten, zogenaamde ‘mensenrechten activisten’, het OM, valse collega’s van de piloot en een ex-chef mensenrechten van de Verenigde Naties. Die daar ooit werd ontslagen vanwege te grote betrokkenheid met links Argentinië. Juist die mensen wilden piloot Poch koste wat het koste in een Argentijnse cel hebben. 

Na acht jaar en twee maanden kwamen eindelijk de verlossende woorden, waar drie rechters unaniem achter stonden: Julio Poch is onschuldig. 

De aftermath

En nu de aftermath. Nooit in de Nederlandse geschiedenis is de ethiek van Nederlandse bestuurders zo schrijnend afwezig gebleken. De rechtsbijstand die elke in het buitenland opgepakte drugssmokkelaar krijgt, bleef bij Julio Poch achterwege. Tijdens zijn gevangenschap maar ook nog daarna bleef de overheid steken geven met grote en kleine verdachtmakingen. En al die tijd de totale ontkenning van bemoeienis van de overheid. Maar dat laatste bleek ineens toch iets anders te liggen, aldus de verklaringen in het rapport Machielse. We hebben het over de meest actuele trap na die Julio Poch kreeg. 

Nee, er was dan misschien sprake geweest van betrokkenheid van de Nederlandse overheid als het ging om de verkapte uitlevering van de piloot. Maar het was een politieke afweging. Nederland moest wel helpen want ja, het kon toch niet zo zijn dat onze altijd zo politiek correcte rechtstaat de paraplu boven het hoofd van een oorlogsmisdadiger zou houden. Toch?

Understatement

Nee. Zo ligt het nu net niet. Poch is namelijk Nederlander. En een Nederlander nodig je in dit geval op het politiebureau uit om te vragen hoe het zit. De Nederlandse politie en het OM moeten de zaak dan gaan onderzoeken. En daarbij moet de Nederlandse staat zijn inwoners beschermen tegen het soort nachtmerrie waarin Julio Poch terecht is gekomen. Acht jaar en twee maanden onschuldig vast. In een Argentijnse cel. Zonder enige hulp en mededogen van zijn vaderland.

Het woord ‘schande’ is in dit geval een understatement. Ik heb een ander woord voor de werkwijze van onze overheid in het geval van ‘de zaak Julio Poch’. Misdadig. Dat lijkt me een betere betiteling van wat deze Transavia gezagvoerder is overkomen. 

Een 'welgemeend' sorry

Verder vraag ik me het volgende af: waar blijft bij de mensen die hier verantwoordelijk voor zijn een verontschuldiging? Een welgemeend ‘sorry’? Ik vind het onbegrijpelijk dat er kennelijk bij niemand in onze regering de gedachte ooit door het hoofd is gegaan van: wat als dit mij was overkomen? Ik mag aannemen dat deze mensen thuis merendeels een gezin hebben. (Ok, Rutte niet, van hem weten we wat dat betreft niets. Maar dat is een ander onderwerp, we hebben het nu over de zaak Julio Poch.)

Als zo’n Machielse ’s avonds aan de dis zit met zijn vrouw. Of een Hirsch Balin. Of een Guus Schram. Of een Ferdinandusse. Is er dan niemand aan tafel die zegt: het is toch wel verschrikkelijk wat deze man is overkomen? Ik mag aannemen dat dit bij die mensen een gespreksonderwerp is. Immers: de zaak leeft. Op TV, op social media, in de kranten, over de koffietafel heen. En zeer aannemelijk ook bij deze mensen thuis. 

Wat zegt zo’n Schram, of een Hirsch Ballin, of een Machielse, of een Rutte (laten we hem voor het gemak ook maar even meenemen, gezin of niet)? Niets? 

Kennelijk. 

Angstaanjagend

Het gemak en het dedain waarmee de Nederlandse overheid deze harteloosheid maar vooral ook schaamteloosheid draagt, vind ik angstaanjagend. De zaak Poch maakt namelijk veel meer duidelijk dan dwaling van het Nederlandse recht op bescherming van de burger. Het maakt duidelijk dat we te maken hebben met een overheid waar heel veel mensen al heel lang op dezelfde plek zitten en die mijns inziens totaal vervreemd zijn van normale menselijke ethiek. Mensen die dingen uithalen en zich achter elkaar verschuilen en elkaar de hand boven het hoofd houden. Mensen die totaal geen feeling meer hebben met normale normen en waarden. Lieden die eigenlijk, in verband met deze zaak, allemaal hun boeltje zouden moeten pakken. Een paar weken in het gevang misschien. Want wie weet zou men dan, hoewel ik zelfs daaraan twijfel, zich kunnen inleven in de zaak van iemand die acht jaar en twee maanden onschuldig vast zit.

Minder dan nul 

Hoewel, een paar weken lijkt me niet genoeg. Gewoon even voor onbepaalde tijd een poosje vast zitten. Dat lijkt me heilzaam. Pas als men de schaamte, de onzekerheid, de angst en de boosheid over alles zelf ervaart, misschien, misschien kan men zich dan voorstellen hoe het voor Julio Poch allemaal geweest moet zijn al die tijd. En zou men de piloot behalve excuses het bedrag van vijf miljoen dat Knoops nu voor hem vraagt aan de Nederlandse staat, verdrievoudigen. Uit eigen beweging. Nu ik er bij nadenk, acht ik zelfs de kans daarop minder dan nul. Want bij de mensen die zich bij de overheid met deze zaak hebben bezig gehouden, stroomt er geen bloed door de aderen, maar ijswater. 

Margriet Marbus in haar woonplaats Dubai

Volgende week: de Oranjes en Rutte

Lees HIER het uitstekende verhaal van Margriet over Julio Poch in de Esquire van december 2017.

Deel dit artikel