Hardop denken over de jeugd van morgen

Actueel

Hardop denken over de jeugd van morgen

Door -

Deel dit artikel

Vorige jaar augustus schreef Dymphna Rutte in de serie hardop denken over de menopauze, een stuk zoals je nog nooit over het onderwerp had gelezen. Ruim een jaar later wil ze weer haar gedachtes met je delen. Er is dan ook alle reden toe.

Door: Dymphna Rutte

'Ik heb het gevoel dat we nu allemaal als aparte eilandjes van elkaar functioneren in plaats van de kracht bij elkaar zoeken. Een betere verdeel en heers strategie is er nog nooit geweest.'

Het is lang geleden dat ik me uitgesproken heb hier. Maar ik zit met een heel naar gevoel in mijn hart en met onheilspellende toekomstbeelden in mijn hoofd, en ik denk dat velen dat met mij delen.

En op een gewone dag als vandaag, waarin ik klanten help en te woord sta, komt soms iets extra hard binnen.

Zoals een dame die met haar 2 kleinkinderen komt shoppen en mij vertelt dat ze grote angst heeft dat haar kleinkinderen emotioneel niet gezond op zullen groeien omdat hen zoveel contact momenten ontzegd worden.

En omdat het contact dat er wel is niet fysiek mag zijn. Ze is bang dat er een generatie opgroeit die niet meer weet wat het is om dicht bij iemand te zijn, om fysiek contact te maken, om iemand echt te voelen. Het menselijke element en daarmee de samenhang in de maatschappij valt weg.

Dat is in een notendop mijn gevoel.

Een arm om je heen

Als volwassene die is opgegroeid met de luxe dat intieme contact te kunnen maken, valt het wel te relativeren, al voelt het voor mij ook als een enorm gemis en frustreert het me danig. Hoe fijn is het om iemand waar je van houdt tegen je aan te drukken, een kroel te geven en te krijgen, een arm om je heen, een zoen op je wang?

Nog niet zo lang geleden leek dat allemaal zo gewoon. Maar het is nu uit den boze. Soms bestrafbaar met een boete en beladen met de wetenschap dat je wellicht iemand besmet, met alle gevolgen van dien.

Hoe is dat voor een heel jong persoon om mee op te groeien? Vanuit welke visie zullen deze aankomende volwassenen hun leven inrichten, wat is hun referentiekader?

Bestaat er een grotere vorm van mensen van elkaar vervreemden? Ik heb het gevoel dat we nu allemaal als aparte eilandjes van elkaar functioneren in plaats van de kracht bij elkaar zoeken. Een betere verdeel en heers strategie is er nog nooit geweest.

Daarmee wil ik niet zeggen dat er een strategie is toegepast, moeder natuur heeft zo haar eigen regels als het aankomt op het decimeren van een species.

Maar tegelijkertijd heb ik niet genoeg vertrouwen in de menselijke aard om voorbij te gaan aan het feit dat slechts een promillage van de wereldbevolking de macht in handen heeft.

En om de woorden van Winston Churchill te gebruiken: Never waste a good crisis.

Tot volgende keer, houd van elkaar!

Deel dit artikel