Golf nieuwe stijl

Actueel

Golf nieuwe stijl

Door -

Deel dit artikel

Dit weekend wordt het meest prestigieuze golftoernooi ter wereld verspeeld: de Masters in het Amerikaanse Augusta. De baan van Augusta is het walhalla voor hedendaagse golfgoden als Jordan Spieth en Tiger Woods. Je komt er als gewone sterveling niet op, op die baan, bedoel ik. En hoe logisch dat ook lijkt voor de niet-ingewijde, het druist in tegen alles waar golf eigenlijk voor staat. Kom ik zo nog op terug. We gaan eerst even naar Nederland.

‘Als je slagkracht nog iets te vaak tot ongeleide projectielen leidde, dan nam je gewoon een paar basislesjes.’

Golf heeft in Nederland heel lang een aura van ouwe-lullen-sport gehad. Een beeld dat met veel toewijding in stand werd gehouden door de old boys die het zich konden veroorloven. Golfclubs waren bastions van oud geld en dat oude geld moest er niet aan denken om hun greens en fairways te moeten delen met ‘gewone mannen en vrouwen’.

Totdat iemand op het lumineuze idee kwam om een openbare golfbaan te beginnen. Zeg maar, het poldermodel binnen de golfwereld. Letterlijk, want de baan waar ik medio jaren tachtig mijn eerste ballen sloeg, was een polderbaan in het recreatiegebied Spaarnwoude. In principe kon iedereen er spelen, na een kleine demonstratie van bekwaamheid op de oefenbaan. En als je slagkracht nog iets te vaak tot ongeleide projectielen leidde, dan nam je gewoon een paar basislesjes. Want het was betaalbaar. Waar gevestigde golfclubs wachtlijsten hanteerden om de aandelenprijzen op peil te houden – als je geluk had, dan mocht je door voor pak ‘m beet 25.000 gulden clubaandelen te kopen lid worden… mits je door de ballotagecommissie kwam.

Maar de openbare golfbaan bleek een doorslaand succes. ‘Spaarnwoude’ werd lange tijd de drukst bespeelde baan van Europa. En anno 2018 word je als speler op vrijwel alle banen in Nederland zeer gastvrij ontvangen. En doen ze dat niet? Gewoon omkeren en naar de dichtstbijzijnde baan rijden. Er zijn er genoeg. Tip: de Gelpenberg in Drenthe. Het is bijna een reden om naar Drenthe te verhuizen, zo gastvrij en vriendelijk als je daar wordt ontvangen. En de baan is schitterend.

Golf elitair? Forget it!

Maar om op de Masters in Augusta terug te komen. Op die club daar verwarden ze traditie met 19e-eeuws koloniaal denken. Zwarte mensen waren er lange tijd niet welkom. Vrouwen trouwens ook niet. Ja, om te bedienen en schoon te maken. Wat in schril contrast staat met bijvoorbeeld The Old Course in het Schotse St. Andrews. Dat is de bakermat van het golf, zeg maar het Wimbledon van de golfsport, en ook daar staat het bol van de tradities. Met echter één verschil, iedereen is er welkom. En dan speel je op exact dezelfde baan als de profs. En ik zie ons nog niet zo een, twee, drie een balletje op Wimbledon slaan, of een balletje trappen in de Kuip. Dus golf elitair? Forget it. Nou ja, er zijn nog wat prehistorische eilandjes hier en daar. Maar die sterven op termijn rustig uit, dus láát die stumperds maar in de waan…

Het onvoorspelbare van iedere volgende slag maakt golf tot een klein feestje

Waarom vind ik golf leuk? Het begon met de eerste bal die ik, niet gehinderd door enige kennis van zaken, fatsoenlijk raakte. Pure mazzel, maar het gevoel van controle en macht over materie, ledematen en het universum was overweldigend. En toen begon de queeste naar perfectie. Die natuurlijk niet bestaat. Moet je ook niet willen. Want het onvoorspelbare van iedere volgende slag maakt golf tot een klein feestje. En zelfs profgolfers – vrouwen en mannen die van jongs af aan dagelijks vele honderden oefenballetjes wegslaan – sturen met enige regelmaat hun balletje het bos in. Omdat er – bijvoorbeeld door de druk van de wedstrijd - even een kleine kortsluiting in het hoofd plaatsvindt.

Ik zeg er eerlijk bij, het heeft wat jaartjes geduurd eer ik mezelf de ruimte voor het maken van foutjes durfde te gunnen. Dus ja, ik heb wel eens in opperste frustratie een stok weggegooid. Om die dan weer vervuld van schaamte op te moeten rapen. Het is dus een sport die je geestelijk sterker maakt. Jawel! En je kunt het samen met vrouwen spelen. Jawel! En je bent je eigen scheidsrechter. Dus als je de kluit belazert, belazer je jezelf. En het is een van de weinige sporten waarbij je tegenstander niet de vijand is, maar een fellow competitor. Je bent blij voor elkaar bij een geslaagde slag. En je treurt samen na een complete misslag. Dat brengt mensen bij elkaar.

‘Parkeer stress, angst en andere negatieve gedachten in je golftas en stijg tot grote hoogten.’

En sinds kort heb ik misschien wel de leukste reden om te golfen ontdekt. Grote Liefde, die tot dan golfen ‘drie keer niets vindt’, is onlangs 9 holes meegelopen op de eerdergenoemde baan van Gelpenberg. (Dat je niet denkt dat ik maar wat verzin.) Of laat ik het goed zeggen, ze is gezellig mee gewandeld. Het bleek enorm goed voor mijn spel te zijn. Want we liepen gewoon lekker door de baan. Babbelend als altijd gingen we van het ene balletje naar het andere. We zagen twee ooievaars die over onze hoofden scheerden. We betrapten een vosje. En we moesten even wachten voor een clubje in oorlogskleuren gehulde mannetjesfazanten, die in alle rust de baan overstaken. Waarbij ik dan tussendoor het balletje een lel, een wippertje of een tikje gaf. Volstrekt ontspannen was ik. Misschien wel voor het eerst. En dát, beste golfers, is het grote geheim achter optimaal genieten van wat je doet. Parkeer stress, angst en andere negatieve gedachten in je golftas en stijg tot grote hoogten.

De Masters zullen we nooit halen. En eigenlijk is dat een hele geruststelling.

 

Photo van Christoph Keil op Unsplash

 

Deel dit artikel