Geen bezoek, liever kaarten

Actueel

Geen bezoek, liever kaarten

Door -

Deel dit artikel

'De kerstkaart is weer in. Tenminste, dat vertelde het NOS Journaal me vorige week.' Zo begint Tino Stuij's Kerstcolumn en dan weet je: dat wordt smullen. 

door: Tino Stuij

Ik heb hem onlangs echter in z’n gezicht verteld dat ik hem eigenlijk een enorme eikel vind.

De kerstkaart is weer in. 
Tenminste, dat vertelde hedt NOS Journaal me vorige week. 
In tijden van huidhonger en gebrek aan warmte blijken we allemaal weer massaal attent te worden en elkaar met kaarten en warme groeten te overspoelen.
Dat lijkt goed nieuws voor mijn kameraad Jacques die met wenskaarten op weekmarkten staat.
Het lijkt een uitstervend beroep, maar misschien dat z’n klandizie inmiddels onder de gemiddelde leeftijd van zeventig duikt door deze nieuwe golf van attent gedrag. Maar omdat het non-food is lijken de kaarten hier ook geschud.

Millennials hebben ooit van wenskaarten gehoord maar zien er niets in. Die sturen emoticons en afkortingen en daar mag je zelf zo’n beetje je eigen wens uit filteren als je begrijpt wat een courgette, dromedaris en sterretjes in combinatie met de letters Yola betekenen. Iets ouderen onder ons kunnen zich waarschijnlijk wel een glimmend rood lint bij de schoorsteen of kerstboom herinneren. In de tijd dat kerstkaarten sturen nog gewoon de norm was in plaats van een groeps-sms of app. Dan werden de kerstkaarten met een speld of mini-wasknijpertje aan het lint vastgemaakt. En je populariteit als huishouden werd zo’n beetje afgemeten aan de hoeveelheid kaarten aan de sliert.

Jarenlang stuurde ik een kerstkaart naar het Ceeresplantsoen in Volendam. Mijn palingmaat Piet Veerman stuurde er altijd een naar mij en ik stuurde hem zo’n beetje twintig jaar lang een kaart terug. Ook zoiets. Als je een kaart van iemand kreeg die je niet had verwacht. Dan er toch snel een op de bus doen om te voorkomen niet attent voor de dag te komen.
Die tijd lijkt achter ons te liggen, of komt in 2020 nog eenmaal terug.

Ik krijg ieder jaar slechts drie kerstkaarten. De eerste komt altijd van Gheorghe, de daklozenkrantverkoper. Vaste prik. Praatje, krantje en rond deze tijd krijg ik z’n kerstkaart. Vol typefouten, en met een stift is van de 20 een 21 gemaakt. Maar o zo leuk, natuurlijk.

De tweede kaart komt van Autobedrijf Meijer, die mijn Ford Mustang jarenlang in onderhoud had. Dat is inmiddels jaren geleden, maar ik sta bij Bertje waarschijnlijk nog op z’n mailinglijst. En tot slot een kerstkaart die ik altijd van een familielid krijg. Ook vaste prik. Ik heb hem onlangs echter in z’n gezicht verteld dat ik hem eigenlijk een enorme eikel vind. Niet heel erg de kerstgedachte, maar ik had geen zin meer om me in te houden. Kan gebeuren. Die kaart zal dit jaar dus niet in de bus vallen, vrees ik.

One down, two to go.

Nu nog even de garage bellen om me van de mailinglijst te laten halen en hopen dat mijn thuisloze vriend Gheorghe het komend jaar een dak boven z’n hoofd krijgt.

Dan heb ik helemaal niks meer om met kerst naar uit te kijken.

Behalve echt belangrijke dingen misschien...

Deel dit artikel