Gastcolumn - Willen jullie méér of minder witte mannen?

Actueel

Gastcolumn - Willen jullie méér of minder witte mannen?

Door -

Deel dit artikel

Onze speciale correspondent in Bangkok, Robert Jan Fernhout, verbaast zich regelmatig over allerlei zaken die in Nederland spelen. Hij verpakt zijn persoonlijke visie in columns die hij speciaal voor Mannenzaken schrijft. Waarbij we en passant ook een uniek kijkje achter de Aziatische schermen krijgen.

Onlangs las ik wat artikelen die mij nog eens achter de witte oren deden krabben. De Universiteit van Utrecht zou niet divers genoeg zijn. Of, iets korter door de bocht, te veel man en te veel wit. Ongeveer tegelijkertijd verklaarde NPO-ombudsman Margo Smit, die dus eigenlijk ombudsvrouw is, dat er ook in de Nederlandse talkshows te veel witte mannen zitten.

Waarom zouden we geslacht en huidskleur, op welke goed bedoelde manier dan ook, relevant willen maken? Dat is het namelijk niet. Of zou het in ieder geval nooit mogen zijn.

Het leek of men in Nederland de handen ineengeslagen had om voor eens en voor altijd af te rekenen met het fenomeen ‘witte man’. Het is nu wachten tot er iemand opstaat die durft te vragen ‘Willen jullie meer of minder witte mannen?’ en die dan na het scanderen van ‘minder, minder’ door een vakkundig opgehitste menigte vervolgens droogjes opmerkt: ‘Dan gaan we dat regelen’.

Saillant detail - dat mij enigszins deed gniffelen - was toch wel dat de links lullende/rechts vullende salonsocialisten, die de gewraakte praatprogramma’s bestieren, hier wel even een nauwelijks verholen beschuldiging van politieke incorrectheid in de schoot geworpen kregen. Ter verdediging voerden die onmiddellijk aan dat men wel op zoek was naar diversiteit aan die tafel, uiteraard, maar dat vrouwen vaker afzeggen vanwege onzekerheid over hun optreden. Hetzelfde zou voor mensen uit minderheidsgroepen gelden. De vrouw/minderheid slachtofferetiketten waren dus weer zorgvuldig aangebracht, goed bedoeld dan wel schandalig misbruikt, u mag het zeggen. Hoe het ook zij, een PR-crisis was afgewend en vermogend links Nederland kon weer opgelucht ademhalen.

Ergens klinkt het me wel logisch in de oren, noem me naïef.

Ik vraag me af wie zoiets nou onderzoekt en waarom. Ik zie hier op de Thaise tv bijna uitsluitend Thais en ik moet bekennen dat ik me nog nooit heb afgevraagd waarom dat zo is. Regelmatig zie ik trouwens ook ladyboys op tv, maar die zou ik hier zeker niet als minderheid mogen betitelen. Ook de Thaise universiteiten lijken voornamelijk bevolkt te worden door studenten met de Thaise nationaliteit en ook daar zet ik geen vraagtekens bij. Ergens klinkt het me wel logisch in de oren, noem me naïef.

Als dat toevallig een interessante Mohammedaanse vrouw, een goeie Turkse rapper of een leuk zingende Joodse transseksueel is, prima.

Ik kan me niet helemaal aan de indruk onttrekken dat je, voordat je gewapend met blocnote en potlood, voor de tv tafelgasten gaat zitten turven op basis van geslacht en huidskleur, al een politieke agenda hebt. En dat je per se iets heel nodig en heel erg hard wilt gaan bewijzen. Het heeft iets zieligs. Want één ding kan ik u wel verzekeren: de gemiddelde kijker interesseert het geen ruk wat het geslacht of de huidskleur van de tafelgasten is. Die wil gewoon leuke gasten met een verhaal die er een leuke show van maken. Als dat toevallig een interessante Mohammedaanse vrouw, een goeie Turkse rapper of een leuk zingende Joodse transseksueel is, prima. Een witte man die wat te melden heeft mag trouwens ook. Zolang het maar leuk of interessant of verrassend of vernieuwend of verfrissend is. Dus alles behalve Gordon, zeg maar. Maar de ‘te veel witte mannen’ kritiek suggereert dat men meer op sekse en huidskleur zou moeten selecteren. Waarom zouden we geslacht en huidskleur, op welke goed bedoelde manier dan ook, relevant willen maken? Dat is het namelijk niet. Of zou het in ieder geval nooit mogen zijn.

Het gaat hier echt exclusief om een achteraf geconstateerd relatief hoog percentage van witte mannen.

Natuurlijk is het wel kwalijk als er barrières voor deelname zouden zijn op basis van geslacht, huidskleur, seksualiteit, religie, leeftijd, etc. Maar zowel in de berichtgeving van de universiteit als in de berichtgeving over de praatprogramma’s heb ik daar niets over terug kunnen vinden. Het gaat hier echt exclusief om een achteraf geconstateerd relatief hoog percentage van witte mannen. En dat past dan niet in het beeld dat bepaalde politiek correcte individuen zichzelf blijkbaar voorhouden: dat zowel een universiteit als een praatprogramma een volledige, één op één demografische afspiegeling van de Nederlandse maatschappij moet zijn. Een uitgangspunt waarop an sich al een hoop op af te dingen is.

Daarnaast is er de onderliggende veronderstelling dat diversiteit blijkbaar alleen gewaarborgd kan worden door het inbrengen van mensen van een ander geslacht of met een andere huidskleur; dat mensen uit die groepen blijkbaar per definitie anders denken en anders zijn. Een meer ultieme uiting van diep verankerd onderhuids seksisme en racisme kun je nauwelijks bedenken. Niemand die die ironie opmerkt, laat staan veroordeelt. Niemand die vaststelt dat het turven van geslacht en huidskleur, en op grond daarvan beslissingen willen nemen, eigenlijk heel griezelig en ontzettend fout is.

Of we kunnen ook weer een beetje normaal proberen te doen, en niet overal de meetlat langs leggen.

Aan de andere kant lijkt het me ook wel weer interessant om alles eens op de schop te zetten en overal quota’s te forceren. Zo is bijvoorbeeld het aantal homoseksuele mannen in de entertainmentindustrie sterk oververtegenwoordigd, terwijl je er nauwelijks voormalige huisvrouwen uit de provincie tegenkomt. Daar zou je dus ook best wat meer diversiteit mogen zien. Vervang, ik noem maar wat, Gordon of Joling nou eens door Dieuwertje uit Drenthe en kijk hoe dat uitpakt.

Of we kunnen ook weer een beetje normaal proberen te doen, en niet overal de meetlat langs leggen. En als er al geselecteerd moet worden, dan gewoon selecteren op wat mensen te bieden hebben, ongeacht hun geslacht of huidskleur. Maar dat lijkt voor veel mensen een te zware opgave, niet in de laatste plaats voor politiek correct Nederland.

Robert Jan Fernhout woont met zijn Thaise vriendin en een kat in Bangkok. De weekends brengt hij vaak door op een Italiaanse racefiets. Probeert het leven verder nog wat aangenamer te maken met lekker eten, een fles rode wijn (oude wereld graag), reizen, fotografie, muziek, lezen en humor. En hij schrijft met veel plezier af en toe een stukje of column voor Mannenzaken.

 

Deel dit artikel