Een knuffel om te zoenen

Actueel

Een knuffel om te zoenen

Door -

Deel dit artikel

Gisteren kreeg Tineke de Nooij te horen dat ze de Ere-Zilveren Reissmicrofoon 2018 krijgt, een oeuvre-prijs die slechts zes keer eerder is uitgereikt. Reden voor Mick Boskamp om zijn liefde voor Tineke te verklaren.

Toen ik in de swingin' sixties een jaar of tien was, was ik hevig verliefd op Tineke. En niet eens omdat ik haar zo knap vond (want mooi was ze en is ze), maar omdat ze als eerste contact met me had gemaakt en ik niets anders kon doen dan haar uitgestoken hand accepteren. Dat contact maken deed ze via de radio. Als ze haar programma op Veronica deed, was ze bij je in de huiskamer. Waar het daardoor altijd gezellig werd en twijfels en problemen, die nu eenmaal onderdeel van het leven zijn, zeker ook voor tienjarigen zoals ik, even niet meer bestonden.

Spaans benauwd

Eind jaren tachtig ontmoette ik haar voor het eerst in levende lijve. Dat was toen mijn vader Hans Boskamp en ik een voorbespreking met haar deden, omdat we beiden te gast zouden zijn in haar live magazine programma Tineke op RTL. Eén van de redenen waarom we in het programma zaten, was omdat er een boek van me uit was gekomen met korte griezelverhalen, getiteld Spaans Benauwd.

Voordat ik haar zou zien in Hilversum had ik het inderdaad Spaans benauwd. Want het is een vreemde gewaarwording om iemand die in de loop der tijd zo eigen was geworden voor het eerst te spreken. Hoe die voorbespreking verliep kan ik me misschien daarom niet zo goed meer herinneren. Wel weet ik nog dat uitgebreid de drank ter sprake kwam die ze voor ons zou schenken aan haar presentatie-tafel. Het werd een Chianti Classico.

Voor eeuwig jong

De uitzending was live en ik herinner me hoe ik me op mijn gemak voelde bij Tineke. Van een verliefde tiener was ik veranderd in een volwassen jongeman die in haar een suikertante zag. Terugdenkend aan die tijd denk ik dat er weinig vrouwen in mijn leven zijn geweest, geen mag ik wel zeggen, die ik eerst als echtgenote en later als tweede moeder had willen hebben.

In december 2014 was ik te gast in haar radioprogramma van omroep Max. Toen ze me in de studio zag, kreeg ik een knuffel van haar. Een knuffel om te zoenen.

Het is de radiojury een bijzondere eer de oeuvreprijs te mogen toekennen aan Tineke de Nooij. Er is volgens ons niemand langer te horen op de Nederlandse radio dan zij. Tineke gaat dan ook op een volkomen vanzelfsprekende manier met het medium om.

Zij presenteert met power, we zitten als het ware bij haar in de huiskamer. Zij lacht veel, iets dat je niet vaak hoort op de radio. Redactie heeft ze nauwelijks nodig; Tineke verzint de vragen zelf wel.

Ze is een van de laatsten van haar generatie, maar op de radio is Tineke de Nooij voor eeuwig jong.

Toen ik dat rapport van de radio-jury met betrekking tot de slechts zes keer eerder uitgereikte Ere-Zilveren Reissmicrofoon 2018 las, dacht ik: 'Duh...'

Deel dit artikel