De plicht roept

Actueel

De plicht roept

Door -

Deel dit artikel

Bijna 30 jaar geleden liep ik met een volle bepakking 30 tot 40 kilometer te marcheren met mijn toenmalige collega’s. We hadden er echt allemaal geen zin in, maar toch deed je het. Je deed het voor de groep, hoe moe je ook was. Je ging door.

Daar word je hard van Helsloot

ROEK 93-7, daar was ik er één van. Reserve Officier en Kader, lichting van juli 1993. Net 20 lentes jong en dit feestbeest moest zich melden in Apeldoorn. Ik zou bij de Marechaussee gaan, wachtmeester worden of misschien ook wel sergeant. Ik was toen net een paar maanden samen met Heleen, de moeder van mijn oudste zoon Jesper, en zat er echt totaal niet op te wachten. Er waren wel betere en nuttigere dingen te doen. Ik moest in het weekend bijvoorbeeld naar NightTown, de RoXY of de iT, veel belangrijker allemaal.

Wie had dat nou nodig, rennen door het bos in een camouflage pak met een boom op je rug? De kots van een kamergenoot opruimen omdat hij werkelijk te lam was om nog te kunnen staan? Of je eigen bed midden in de nacht verschonen omdat een collega soldaat net over bed had staan pissen omdat hij er zeker van was dat hij de wc in gelopen was. Je krijgt er zoveel voor terug, dienst is wat dat betreft net een kind.

Schijterd

Maar stiekem kom je er jaren later achter dat  je best veel dingen leert van de dienstplicht. En ik heb het niet zozeer over het leren schieten, of granaat werpen. Naast dat ik dat echt heel leuk vond en er ook best goed in was, zag ik mezelf niet echt helpen in toenmalig Joegoslavië. Daar was ik dan misschien wel weer te schijterig voor. Maar wat het je wel leert, is de zwakkere te helpen in je groep. Samen moet je over de finish. Ook tijdens een mars neem je de bepakking over van iemand die er doorheen zit, “you take one for the team” zouden de Engelsen van buiten de EU zeggen. Maakte niet uit wie het was, Tijdens onze afscheidsmars heb ik zelfs een Ajacied uit de sloot getrokken, je verwacht het niet, maar je bent een team, en dan doe je dat!

En ik zie hierin iets wat ik tegenwoordig mis.

We zijn geen team meer.

Na je diensttijd ga je beseffen wat je nou eigenlijk echt mee hebt gekregen. Je hebt respect gekregen voor de mensen om je heen, met daarbij de discipline om met een team problemen respectvol aan te pakken.

12,9 meter onder NAP

En dan zijn we ineens bij vandaag de dag. Ik zie dat het respect voor elkaar is gedaald tot 12,9 meter onder NAP. Ik laat even in het midden wat voor mening ik precies voor alle zaken heb, maar ik weet wel dat ik ook voor de mensen die anders denken respect heb. Zo lang deze mensen ook maar respectvol zijn naar anderen.

En dat mis ik dus veelal, waar is het respect naar de winkeliers die al maanden dicht zijn en nu geplunderd worden? Waar is het respect naar een ziekenhuis en de medewerkers van de hulpdiensten? Waar is de discipline om van andermans spullen af te blijven, sterker nog, waar is de discipline om gewoon even na 21:00 binnen te blijven? Ja, we krijgen veel voor onze kiezen, allemaal. Ja we zijn het inmiddels wel zat, allemaal! Ik was niet de enige in dienst, die door de bagger moest kruipen om aan het einde te horen dat ik weer eens te langzaam was en het dus nog maar een keer moest proberen. Weet je wat ze dan zeiden? “Daar word je hard van, Helsloot”.

Dus kortom, kom maar weer op met die dienstplicht, hoeft niet zozeer via het leger, maar een sociale dienstplicht zou ook prima zijn om onze jeugd even te leren wat een samenleving is, het woord zegt het al. Samenleving. Laat ze maar tegen hun zin zwoegen in de modder en hun collega’s vooruit duwen, laat ze maar billen van bejaarde mensen wassen. “Daar word je hard van”. Maar belangrijker: zo leer je wat respect betekent. 

Deel dit artikel