Dé oplossing voor het klimaatprobleem

Actueel

Dé oplossing voor het klimaatprobleem

Door -

Deel dit artikel

Er zijn grote zorgen over het klimaat. Maar gelukkig heeft onze columnist Robert Fernhout dé oplossing in huis. 

Denk overigens niet dat Nederland het zo geweldig goed doet: in Nederland gebruikt iemand ongeveer acht en half maal zoveel plastic als iemand in Zweden, waar Greta vandaan komt. How dare you!

Door: Robert Fernhout

Ik maak me zorgen over het klimaat. En dan heb ik het over het oververhitte klimaat op sociale media waar voor- en tegenstanders van milieu- en klimaatpolitiek elkaar niet gehinderd door enige kennis van zaken voor rotte vis uitmaken. Een dramatische toespraak van een Zweeds meisje gooide onlangs nog wat fossiele brandstof op het luchtvervuilende vuur. Sinds het optreden van Greta Thunberg bij de Verenigde Naties weten we in ieder geval dat het exploiteren van kinderen ook in rijke ontwikkelde Westerse landen voorkomt.

Alle kleine beetjes helpen

Ik heb nogal wat Facebook vrienden die na hun studietijd en, onbegrijpelijkerwijs, zelfs na het zien van hun eerste salarisstrook altijd links zijn gebleven. Zij lijken zich het meest zorgen te maken over milieu en klimaat, terwijl het ons toch allemaal aangaat. We willen allemaal graag verschoond blijven van overstromingen, schone lucht ademen en in een zee zonder plastic zwemmen. Ik heb respect voor mensen die daar op een serieuze manier aan bij willen dragen. Onder het motto ‘alle kleine beetjes helpen’ weiger ik zelf plastic dekseltjes bij de afhaalkoffie en thuis wordt ieder plastic zakje hergebruikt.

Toch zie ik vooral bij die wat meer linkse Facebook-vrienden het ene na het andere flauwekul verhaal voorbij komen. Zo herinner ik mij iemand die een natuurbos had aangelegd dat op de VPRO – waar anders? – werd aangeprezen als ‘een nieuwe manier van landbouw’. Nu maakt het mij niets uit als iemand met een hoop grond als hobby een turbo moestuin aanlegt om in de persoonlijke voorraad eikeltjesthee en beukenootjescake te voorzien, maar op het niveau van wereldvoedselvoorziening draagt het noppes bij natuurlijk. Ook als je drie hoog achter woont blijft de Jumbo waarschijnlijk de meest aangewezen plaats om voedsel in te slaan. 

De ironie was schrijnend

Een tijdje terug was er de oproep tot een palmolie boycot. Schrijnende beelden van orang oetangs bestolen van huis en haard, die verdwaasd in een platgebrand landschap om zich heen keken. Dat doet je wel wat als je ook maar enig hart in je donder hebt en daar worden die plaatjes dan ook op uitgekozen. Zonder de tragedie te willen bagatelliseren is het wellicht wel goed om te weten dat palmolie verreweg de meest efficiënte olie in zijn soort is. Ieder alternatief voor palmolie productie zou een hoop meer land in beslag nemen, dus een boycot op zich heeft juist een averechts effect. Organisaties als Greenpeace beamen dit overigens.

Hoe verneukeratief sociale media kan zijn, bleek wel toen vele van mijn niet in Azië woonachtige Facebook-vrienden en masse een artikel deelden dat beweerde dat supermarkten hier bananenblad inplaats van plastic gebruiken om producten in te verpakken. De ironie was schrijnend, want als je nou ergens een zee van nutteloos plastic aantreft is het wel in een Aziatische supermarkt. Zelfs de bananen zelf worden hier individueel in plastic zakjes verkocht en als je er 2 koopt gaat er nog een extra plastic zakje om heen ook. De bananenbladverpakking bleek een projectje in een alternatieve supermarkt ergens in het noorden van Thailand. Ondertussen denken velen nu wel dat Azië voorop loopt in de strijd tegen plastic terwijl het continent juist de grootste vervuiler is. Denk overigens niet dat Nederland het zo geweldig goed doet: in Nederland gebruikt iemand ongeveer acht en half maal zoveel plastic als iemand in Zweden, waar Greta vandaan komt. How dare you! 

We zijn allemaal collectief schuldig

Dan hadden we ook nog de Amazone branden waardoor ook sociale media een paar dagen in vuur en vlam stond. Eén of andere filmheld uit Hollywood slingert een dramatische foto de wereld in, een foto die ook nog eens van een totaal ander vuurtje van jaren geleden was, en ineens maken we ons allemaal zorgen over de Amazone. Voor een paar dagen dan toch in ieder geval. Dat die branden ieder jaar voorkomen, dat er minder verbrand wordt dan in het verleden, ach, wie heeft nu tijd zich in de feiten te verdiepen? De vegetariërs weten het wel: eet geen biefstuk en het vuur zal doven. Intussen wachten we ook hier in Azië op het jaarlijks terugkerende brand- en smogfestijn. Of het milieuminnende gepeupel ook dan van zich zal laten horen op sociale media? Het hangt er maar van af wat Leonardo DiCaprio tegen die tijd op Instagram gooit.

Nogmaals, ik vind het alleen maar positief als mensen zich betrokken voelen bij de problematiek en hun steentje proberen bij te dragen, hoe slecht geïnformeerd ze af en toe ook zijn. Maar ga anderen nou niet aan de schandpaal nagelen omdat ze graag een biefstukje eten of met het vliegtuig reizen. Uiteindelijk zijn we allemaal collectief schuldig. Uiteindelijk komt het er allemaal op neer dat we gewoon met teveel mensen op aarde zijn. De ultieme ironie zijn de families met die met kinderen volgepropte bolderkarren bij een klimaatprotest. Denk ik altijd ‘Nou, daar was dan toch ook wel wat klimaatwinst te behalen geweest’.

Het is een onderwerp dat altijd zorgvuldig vermeden wordt, maar als we heel eerlijk zijn, hoeven we het allemaal niet zo ingewikkeld te maken. Dé meest structurele oplossing voor het milieu- en klimaatprobleem is gewoon een condoom er om heen. En aangezien je die tegenwoordig ook nog in milieuvriendelijke uitvoering kunt krijgen, hoef je je al helemaal nergens meer schuldig over te voelen.

 

Robert Jan Fernhout (50) woont met zijn Thaise vriendin en een kat in Bangkok. Hij verwondert zich tegenwoordig meer over de huidige Nederlandse cultuur dan over de Thaise. De weekends brengt hij vaak door op een Italiaanse racefiets. Probeert het leven verder nog wat aangenamer te maken met lekker eten, een fles rode wijn (oude wereld graag), reizen, fotografie, muziek, lezen en humor. En hij schrijft met veel plezier af en toe een stukje voor Mannenzaken.

Deel dit artikel