Dagboek

Actueel

Dagboek

Door -

Deel dit artikel

Het is vandaag 4 mei en dan gedenken we de slachtoffers van een oorlog, die steeds verder weg zakt in ons collectieve geheugen. Alleen al daarom is deze column van Tino Stuij urgent. 

Ik moet lachen om Amerikanen die als ze horen dat je uit Amsterdam komt, reageren met ‘I have a friend in Barcelona, maybe you know him ?’

Omdat ik de stomme mazzel heb veel te hebben gereisd heb ik topografisch een lichte voorsprong.

Dus heb ik de Grand Canyon gezien in al z’n schoonheid.

Staat op nummer één bij dingen gezien te hebben voor je sterft. 

Wanneer ik iemand uit New York tegenkom die daar nog nooit is geweest, vind ik dat best onnozel. Maar ben waarschijnlijk net zo onnozel als die Amerikanen, want ik had tot voor kort nog nooit een stap in ons beroemde landmark, het Anne Frank huis gezet. En dat is best gek. Misschien was ik ziek tijdens de schoolreis en de jaren erna had ik waarschijnlijk geen zin in een wachtrij. Nog vreemder omdat ik nota bene met haar klasgenoten heb gewerkt. Ik werkte enkele weken bij de Kro en iedereen liep de deur plat met goede en kwade bedoelingen plus programmavoorstellen. Toen een televisie producent binnenwandelde met het idee om een documentaire te maken over de voormalige klasgenoten van Anne Frank, was ik enthousiast. 

Over het idee, maar niet in de vorm van een documentaire. 

Dus vroeg ik de producent of hij er bezwaar tegen had z’n research over deze bijzondere klas aan ons over te dragen en samen te werken. ‘We hebben namelijk een prachtig programma dat al enige aanvangsbelangstelling heeft, De Reünie.’ Het werd een kort en enthousiast gesprek. 

Onder leiding van programmakers Boudewijn Schoewert en Hans Mors werden haar klasgenoten uit de hele wereld ingevlogen voor de unieke Reünie van Anne Frank. Een programma met een excellerende Rob Kamphues, vol kleine portretjes over afscheid met een knikkerdoosje of een theeserviesje dat nooit werd opgehaald. Over het beste en slechtste in de mens. 

Hoe vreugdevol was het om enige tijd later een uitnodiging te krijgen van de organisatie van de Emmy Awards met een nominatie en reis naar New York. 

Om uit meer dan 500 internationale uitzendingen gekozen te worden bij de laatste drie tv-programma’s was een passend eerbetoon aan de beroemdste dagboekschrijfster ter wereld; Annelies Frank. Enkele maanden geleden was het eindelijk zover om mijn enigszins aanwezige gevoel van onnozelheid in te lossen met een bezoek aan het Achterhuis. Geen wachtrij, geen toeristen. Het verhaal van Anne is momenteel belangrijker dan ooit. Een anti-polarisatie boek. In een verscheurde maatschappij met extreme uitlopers aan beide kanten. Ik bezocht het concentratiekamp, maakte een programma met haar klasgenoten en liep inmiddels door het Achterhuis. 

In de souvenirshop kocht ik als stap vier het boek. 

De laatste troef in een pikdonker kwartet. 

Lieve Kitty: Nooit meer.

Deel dit artikel