Brief aan Prince

Actueel

Brief aan Prince

Door -

Deel dit artikel

Dearly beloved Prince, vanavond sta ik op een podium in de Amsterdamse Beurs van Berlage, waar vanaf morgen My Name Is Prince, de magnifieke tentoonstelling over jou, tot 8 juni te zien is.

Laten we elkaar geen mietje noemen. Waarom ik daar sta, waarom ik de VIP Party mag presenteren, een gebeuren dat het startschot is van drie maanden lang jouw voelbare aanwezigheid in onze hoofdstad, is omdat ik je op vrijdag 29 mei 1981, de dag dat je voor het eerst voet op Nederlandse bodem zou zetten, ontmoette. In het uitstekende boek Prince: The Dutch Experience van Edgar Kruize, dat over jouw Nederlandse staatsbezoeken gaat, wordt die dag minutieus beschreven.

Grappig om over mezelf te lezen en bijzonder omdat het in relatie tot jou is. Ik lees: 'Wel interesse is er (voor Prince) vanuit Muziekkrant OOR en vanuit popmagazine Hitkrant, de enige twee Nederlandse bladen die iets met de ster in wording willen of kunnen... Mick Boskamp, die Prince in 1986 meer uitgebreid leert kennen, heeft die dag het tweede gesprek met Prince. Of tenminste: hij doet een poging daartoe. Boskamp staat op dat moment aan het begin van zijn journalistieke carrière en zijn gesprek met de monotoon mompelende Prince loopt uit op een kleine ramp. 'Hij reageerde amper op mijn vragen. Het is niet dat hij onvriendelijk was of onwelwillend. Volgens mij lachte hij zelfs af en toe. Maar hij zei gewoon helemaal niet veel,' aldus de journalist. Hitkrant besluit dat er met het materiaal van Boskamp simpelweg geen verhaal te maken is en laat het geplande artikel derhalve vallen. Toch zitten er, zo blijkt decennia later, zeker wel interessante uitspraken in het interview van Boskamp. In januari 2015 post Boskamp zijn integrale interviewtape op Soundcloud. Hierop is te horen hoe Prince glashard liegt dat hij geen zin heeft om werk van anderen te gaat produceren.'

Dat waanzinnige, kokende, stuwende, onvoorstelbare muzikale optreden, deed me realiseren dat we hier te maken hadden met een ster die zo hoog aan het firmament stond, dat niets of niemand erbij kon.

Dat je niet helemaal bevriend met de waarheid was, zij je vergeven. Zeker als ik jouw optreden van diezelfde avond in Paradiso in ogenschouw neem. Ik kan me niet meer herinneren hoeveel mensen er waren om jouw eerste Nederlandse optreden ooit te zien, maar het waren er in ieder geval niet veel. De balkons waren sowieso dicht gebleven die avond en in de zaal waren net zoveel gaten te zien als in een Emmentaler kaas. Maar dat concert van jou, dat begon met het suggestieve Do It All Night en eindigde met het niet bepaald suggestieve Jack U Off, dat waanzinnige, kokende, stuwende, onvoorstelbare muzikale optreden, deed me realiseren dat we hier te maken hadden met een ster die zo hoog aan het firmament stond, dat niets of niemand erbij kon.

In de vijf jaar dat ik je tussen 1981 en 1986 niet zou zien, heb ik wel ontmoetingen gehad met een tweetal belangrijke vrouwen in je leven. Met Vanity van het door jou bedachte en geproduceerde Vanity 6 was het zelfs meer dan een ontmoeting. Uit het eerder genoemde boek: 'Het trio treedt op in AVRO's Toppop en doet interviews en fotosessies met/voor onder meer Nieuwe Revu, Oor en Hitkrant. Voor laatstgenoemde magazine draaft Mick Boskamp op, die anderhalf jaar eerder nog met Prince sprak. De journalist blijkt nogal in de smaak te vallen bij Denise Matthews (Vanity), die er geen doekjes om windt. Boskamp eindigt dan ook op haar hotelkamer, waar de Vanity 6-frontvrouw het niet kan laten manager Steve Fargnoli te bellen over haar meest recente verovering. Boskamp is namelijk een bekende van Fargnoli sinds de twee een jaar eerder een hapje zijn gaan eten in Amsterdam. Niet tijdens Prince' eerdere bezoek, maar later dat jaar toen Fargnoli in de hoofdstad was als manager van Champaign, die dan een hit hebben met How 'Bout Us.'

De andere vrouw in je leven waar ik mee in contact kwam, zij het wat minder innig, hoewel tot op de dag van vandaag wel heel warm en vriendschappelijk, was het Nederlandse glamourmodel Anna Garcia, die door jou zou worden omgedoopt tot Anna Fantastic en die voor een substantiële periode jouw grote liefde was. Met Anna had ik regelmatig contact omdat ze ook regelmatig met mooie foto's in de Nederlandse Playboy verscheen waar ik in die periode voor werkte. En zo bleven onze levens op een aparte manier verbonden met elkaar.

Nooit zal ik vergeten dat je vanuit de andere kant van de discotheek naar me toe kwam om te proosten met me. Je zei niets. Je glimlachte je meest mysterieuze glimlach en raakte met je glas heel zachtjes mijn glas aan.

Op 15 augustus 1986 ontmoette ik je voor de tweede keer. Sorry, dat ik weer voorlees uit het boek Prince: The Dutch Experience, maar zelf kan ik het niet beter onder woorden brengen. De passage gaat over dat jouw manager me die dag belde met de vraag of ik jou de stad wilde laten zien. 'Eind 1986 schrijft Boskamp in Playboy: 'Ik maak me zorgen over de houding van Prince. Na jaren van actieve popjournalistiek heb ik geen behoefte meer aan lompe, a-sociale over het paard getilde sterren. Een conversatie met Prince schijnt tegenwoordig net zo onvoorspelbaar te verlopen als de lancering van een ruimteveer,' aldus Boskamp, refererend aan de in januari 1986 tot ontploffing gekomen Space Shuttle Challenger. 'Aan de andere kant lijkt het me best interessant om het publiek te observeren als ik met Prince een disco binnenstap. Doet een Nederlander die met een wereldster geconfronteerd wordt net zo hysterisch als een landgenoot van Prince?'

'Boskamp komt daar snel genoeg achter. Rond elf uur rijdt de bolide van Janssen Limousine Services de Orteliusstraat in Amsterdam-West binnen, met daarin Fargnoli, een medewerkser van het Sonesta Hotel, securitymedewerker Gilbert Davison en Prince. Als Boskamp vanuit zijn huis in de volksbuurt de limo instapt, wil Fargnoli hem voorstellen. 'This is Mick Boskamp, the guy who...' Prince valt hem in de reden en kent duidelijk het Vanity-verhaal al. 'I know who he is...'

Op een goed moment zijn we op weg naar discotheek de Bios op het Leidseplein. In het boek: 'Geflankeerd door zijn vier begeleiders spoedt Prince het drukke plein over de club in, waar Boskamp het antwoord op zijn vraag krijgt. 'Die kleine opsodemieter voor me glijdt door de discotheek en iedereen blijft als bevroren staan. Nederlanders zijn niet hysterisch, Nederlanders zijn apathisch.'

Wat het indrukwekkende boek niet vermeldt, is wat een gentleman je die avond was en hoe vriendelijk en attent. Nooit zal ik vergeten dat je vanuit de andere kant van de discotheek naar me toe kwam om te proosten met me. Je zei niets. Je glimlachte je meest mysterieuze glimlach en raakte met je glas heel zachtjes mijn glas aan. Daarna knikte je met je hoofd. En alles was goed. Elke keer als ik je daarna zag op televisie of youtube of als ik je muziek hoorde, zag ik je in gedachten proosten en knikken. Wat vind ik het waardeloos en nutteloos tegelijk dat je er niet meer bent. 

Maar vanavond sta ik op een podium van de Amsterdamse Beurs van Berlage en vieren we het feit dat je zoveel hebt achtergelaten voor ons, zoveel moois, zoveel herinneringen.

Er was echt niemand op de hele wereld zoals jij.

Dat is zeker.

P.s. Ik kan het niet laten, lieve Prince. Ik moet jouw optreden tijdens de Hall Of Fame 2004 laten zien, waarin je met o.a. Tom Petty, Jeff Lyne, Steve Winwood en Dhani Harrison de overleden Beatle George Harrison eert met een ronduit hemelse uitvoering van When My Guitar Gently Weeps. Als jij begint te soleren op je gitaar zoals je misschien nog nooit hebt gesoleerd, komt de song in een andere, mythische dimensie terecht. Verbijsterend goed. 

 

Deel dit artikel