Brief aan een ontslagen pastoor

Actueel

Brief aan een ontslagen pastoor

Door -

Deel dit artikel

Lieve Pierre Valkering, hoe zou ik jou ooit kunnen vergeten? En dat heeft niets te maken met het feit dat je deze week breeduit in de publiciteit kwam. Nee, dat er bij het horen of lezen van jouw naam altijd klokken luiden in mijn hoofd, staat in verband met een gebeurtenis op 21 mei 1990.

Als je de cijfers leest van het aantal minderjarigen dat in Nederland en de rest van de wereld misbruikt zijn door geestelijken, van pastoren tot bisschoppen, dan draait je maag om.

Op die dag, volgend jaar alweer 30 jaar geleden, was ik de bruidegom van het allereerste echtpaar dat jij samen met een collega geestelijke in de echt mocht verbinden. Die onvergetelijke gebeurtenis vond plaats in de Amsterdamse Begijnhofkapel. Ik kan me de avonden nog goed herinneren dat je bij mijn aanstaande vrouw en mij thuis kwam om ons – en voornamelijk mij als niet gelovige – ervan te doordringen dat het kerkelijk huwelijk niet alleen een serieuze zaak was, maar ook voor altijd.

Helaas gingen we zeven jaar later scheiden. Niets menselijks is ons vreemd. Daar moet jij alles van weten. Mijn ex-vrouw Ingela en ik zijn dan misschien niet meer samen, maar we zijn wel vrienden voor het leven geworden. Dat moet toch in ieder geval een dikke troost voor je zijn. Van de week stuurde Ingela me een berichtje via whatsapp. Het betrof een artikel in het AD. Daarin stond o.a. te lezen:

De Amsterdamse pastoor Pierre Valkering is ontslagen als pastoor van de Vredeskerk. Enkele maanden geleden kwam de pastoor tijdens de viering van zijn 25-jarig ambtsjubileum in de kerk ervoor uit homoseksueel te zijn. Hij werd hierna geschorst. Begin april verscheen ook een boek van de pastoor, waarin hij forse kritiek uit op de Rooms-Katholieke Kerk. In het boek schreef hij dat hij wisselende seksuele contacten had en worstelde met een pornoverslaving.

Ik appte terug: 'Dat huwelijk van ons was gedoemd om te mislukken!' En: 'Zou de andere geestelijke die ons trouwde een transgender zijn geworden?' Ik geef toe, Pierre, dat was erg flauw van me. Maar je moet het me maar vergeven. Dat is trouwens onderdeel van je beroep, vergeven. En dat maakt die beslissing om jou te ontslaan voor je eerlijkheid des te schrijnender. Zelden heb ik zo'n staaltje van, ja, schijnheiligheid meegemaakt. En sorry dat ik het zeg, maar het is ook kenmerkend voor een kerk die al eeuwenlang boter op het hoofd heeft. Wat dat betreft doet de rooms-katholieke kerk me aan Facebook denken. Op Facebook mag een tepel niet worden getoond, maar moord & doodslag, racisme & terreur en list & bedrog mogen wel. Sterker nog, daar verdient Facebook keiharde centen mee (denk aan alle gekochte kiezers voor Trump).

Laten we even teruggaan naar die fijne tijd van de inquisitie. Vanuit de top van de kerk werden, via een speciaal daarvoor in het leven geroepen kerkelijke rechtbank, systematisch andersdenkenden vervolgd. Het geweld was gruwelijk. Mensen werden levend verbrand en als ze geluk hadden werd hun tong afgesneden. De kritische rooms katholieke priester Hans Küng zelf spreekt over foltering en kwellingen, die elke beschrijving tarten. Deze orgie van geweld is doorgegaan van de twaalfde eeuw tot het midden van de negentiende eeuw, toen voor het laatst een ketter ter dood werd gebracht. Het moorden en martelen is niet gestopt omdat de katholieke kerk tot inkeer was gekomen, maar simpelweg omdat ze niet meer de politieke macht had om er mee door te gaan.

Nooit heeft de rooms-katholieke kerk toegegeven dat ze principieel fout zat bij de vervolging van andersdenkenden. Laat staan dat men schuld heeft bekend voor alle misdaden die door de inquisitie zijn begaan. Misdaden die minstens zo gruwelijk waren als de misdaden van de Nazi's. En bedenk dat deze vervolging niet door overijverige katholieken werd uitgevoerd maar door een kerkelijke organisatie met de volledige steun van de kerkleiding.

En Pierre, laten we het vervolgens hebben over het celibaat, dat jou de kop heeft gekost. Ik weet niet of je dat ooit hebt gedaan, maar ga voor de grap eens naar de Nederlandse wikipediapagina Seksueel misbruik binnen de Rooms-Katholieke Kerk. Hoewel, voor de grap. Als je de cijfers leest van het aantal minderjarigen dat in Nederland en de rest van de wereld misbruikt zijn door geestelijken, van pastoren tot bisschoppen, dan draait je maag om. Hoewel er binnen de Katholieke Kerk wel theologen, priesters en bisschoppen zijn die het celibaat mede vanwege het gevaar voor seksueel misbruik bekritiseren, ontkent de hoogste leiding van de Kerk al sinds 1967 dat er een verband bestaat. Ja, dank je de koekoek. Als de hoogste leiding wel een verband toegaf, dan zou dat het einde van het celibaat betekenen. 

Geloof me als ik zeg dat celibatair leven tegennatuurlijk is en homofilie niet. Seks hoort bij de mens, welke geaardheid hij of zij ook heeft. Zonder seks weet iemand niet wat liefhebben betekent en liefhebben is wat ons verbindt. Zonder seks, Pierre, treden allerlei lichamelijke en geestelijke deformaties op. Met alle stuitende gevolgen van dien. Zoals bijvoorbeeld in het geval van de Amerikaanse priester Lawrence Murphy uit Milwaukee, die in een tijdbestek van 22 jaar ruim 200 dove minderjarige jongens misbruikte.

En als je denkt dat ik een ongelovige ben, dan heb je het mis. Ik geloof wel degelijk. Maar in een hogere macht en niet in een enge, middeleeuwse instantie die vroom van buiten en rot van binnen is. De beste tip die ik mee wil geven is van columnist Özcan Akyol. Deze week schreef hij:

Wat vooral verbaast, is dat Pierre Valkering, ondanks alle negatieve reacties én de afwijzing die hem ten deel viel, nog steeds deel wil uitmaken van een club die het helemaal niet in hem ziet zitten – en dat ook nooit zal doen. Het is een interessante vorm van zelfkastijding.

Hij zou ook zijn energie kunnen steken in het oprichten van een nieuwe kerk, met andere regels, die religie humaner en toegankelijker maken, zodat het geloof weer aantrekkelijk wordt voor een jonge generatie. Het zou niet de eerste scheuring in een kerk zijn. En deze keer levert het ook nog wat op.

Dat wens ik je toe, Pierre, met heel mijn hart. Geen Vredeskerk, maar een Liefdeskerk. Want met liefde is er altijd vrede.

Deel dit artikel