Bijzondere brief aan Tom Jones

Actueel

Bijzondere brief aan Tom Jones

Door -

Deel dit artikel

Lieve Tom Jones, morgen, 7 juni 2019, word je 79 jaar. Ik wilde de eerste zijn om je te feliciteren, dus ben ik maar een dag te vroeg.

Elvis zei tegen me: 'Ik dacht eraan om samen met jou een optreden te doen en de Beatles als begeleidingsband te gebruiken.'

Van de mensen die deze brief mee mogen lezen, zullen sommigen zeggen: 'Lieve Tom Jones? Beetje overdreven, vind je niet? Je kent die man niet of nauwelijks!' Dat is misschien waar. Ik heb je maar één keer ontmoet. Dat was in 2002. Maar het drie uur durende (!) gesprek dat ik toen met je had in een suite van een posh hotel tegenover Hyde Park in Londen was zo volstrekt intiem, uniek en bijzonder dat ik daaruit kon concluderen dat je een mooi en goed mens bent, die al de jaren dat je artiest bent volkomen je eigen pad hebt bewandeld.

Ziekte overwinnen

Nergens regent het zo lang achter elkaar als in Zuid-Wales. Tenminste dat vond jij als de jonge Tommy Woodward, woonachtig in het Godvergeten gehucht Pontypridd. Je haatte de regen. Misschien kwam dat wel omdat je de regen nooit op je hoofd voelde. Je was aan bed gekluisterd omdat je zwarte plekjes op je longen had. Tuberculose. Toen je daar zo lag, beloofde je aan jezelf dat je al je krachten zou verzamelen om de ziekte te overwinnen en meer van de wereld te zien dan alleen vanuit je jongenskamer. Die belofte loste je onder de artiestennaam Tom Jones in. Na bijna 60 jaar in het vak te hebben gezeten ben je met recht de laatste der Mohikanen. Van alle solozangers die in de jaren zestig aan hun opmars begonnen, ben je de enige die over is gebleven. En het is ongelofelijk, maar je stem is op je 79ste, sorry, ik loop op de zaken vooruit: 78ste nog net zo krachtig als veertig jaar geleden.

Zoveel verschillende stijlen

Tijdens ons gesprek kwam een uitspraak van je ter sprake: 'Mick Jagger kan geen 'Fly Me To The Moon' zingen en Frank Sinatra geen rock 'n'roll. Maar ik kan het allebei.' Je haakte daarop in met: 'Dat klopt en daar sta ik nog steeds achter. De meeste mensen denken er niet bij na als ik zing. Die horen dat specifieke liedje. Sinatra zei ooit eens tegen me: 'Waarom doe je niet meer optredens met een big band? Ik heb je ooit Fly Me To The Moon horen zingen en dat deed je fantastisch.' En toen ik een album met een big band maakte, kreeg ik Elvis aan de telefoon die me vertelde: 'Tom, dat doen we niet. Jij en ik doen dat niet. Laat dat maar aan jongens over als Sinatra en Tony Bennett. Houd je vast aan je rockroots.' Begrijp je wat ik bedoel? Ze vonden het niet slecht wat ik deed. Integendeel. Ze konden me alleen niet goed plaatsen, omdat ik zoveel verschillende stijlen doe. In de muziekwereld laten mensen zich gemakkelijk beïnvloeden. Maar ik heb altijd mijn eigen stijl gevolgd.'

Het idee van Elvis

Wat me die middag ook opviel, was dat je in je doen en laten zoveel op mijn vader Hans Boskamp leek. En net als hij was je een geboren verhalenverteller. Alleen waren jouw herinneringen van, ja, de buitencategorie. Ik hing aan je lippen toen je over Elvis vertelde: 'De Beatles waren net uit elkaar waren, toen Elvis me belde en zei: 'Tom, is het waar dat de Beatles niet meer bestaan?' Ik zei dat het waar was. Elvis zuchtte en sprak: 'Dat is jammer. Ik had namelijk een geweldig idee. Ik dacht eraan om samen met jou een optreden te doen en de Beatles als begeleidingsband te gebruiken. En we doen alleen onze songs, geen Beatles-hits. Misschien mogen ze wat achtergrondvocalen zingen, maar verder moeten ze hun muil houden.' Ik heb daar toen erg om gelachen.'

Er kwam geen cent binnen

Ik herinner me dat het gesprek steeds persoonlijker werd. Zoals over de periode aan het begin van je carrière, toen je in Londen je geluk ging beproeven. 'Toen ik daar begon op te treden, zeiden ze tegen me dat ik uit de tijd was. Ik heb toen een half jaar lang op water en brood moeten leven. In juli '64 kwam It's Not Unusual uit en de rest is geschiedenis, maar dat half jaar daarvoor leek wel een eeuwigheid. Mijn manager Gordon, die me naar Londen had gehaald, zei tegen me: 'Je moet geduld hebben.' Maar ik had geen geduld. Ik moest voor een vrouw en kind zorgen. En er kwam geen cent binnen. Op een avond ging ik met de metro van Notting Hill naar Shepherd's Bush en ik stond op een station toen ik in de verte een trein hoorde aankomen. Ik dacht: 'Dit is het. Ik ga springen. I thought of packing it in, really packing it in.' Ik heb het niet gedaan. Thank God.'

Thank God

Aan het einde van het interview vroeg ik wanneer je zou besluiten om te stoppen met zingen. 'Dat bepaal ik niet,' zei je toen. 'Dat bepaalt mijn stem. Als ik niet meer kan zingen, zoals ik zou willen zingen. Mijn stem is te vergelijken met die van een operazanger. Er zit heel veel power in en als je ook maar iets van kracht verliest, dan houdt het gewoon op. Als dat gebeurt, hoop ik dat ik moe genoeg ben om tegen mezelf te kunnen zeggen: 'Het is klaar. Het is tijd om te gaan relaxen en te mijmeren over wat geweest is.'

Zeventien jaar na dat gesprek, de dag voor je 79ste verjaardag, is dat moment nog steeds niet aan gebroken. En daarop zeg ik op mijn beurt 'Thank God'. Een schitterend voorbeeld daarvan, een zeer ontroerend voorbeeld ook, is te zien in een clip uit The Voice Engeland waarin je jurylid bent. Aan het begin van dit jaar, tijdens de blind auditions, kwam een zekere Peter Donegan het podium op. De stoelen draaiden en het was tijd voor een praatje. Bleek dat Peter de zoon van de in 2002 overleden en beroemde skiffle-zanger/componist Lonnie Donegan is, die voor jou de song 'I'll Never Fall In Love Again' had geschreven. Dat vroeg om een duet tussen jou en kandidaat Peter. En dan hoor je die stem van je. Die stem waarvan er maar één in dit melkwegstelsel is. Wie op dat moment geen kippenvel krijgt, houdt simpelweg niet van muziek.

Hieronder dat moment

Dit is een digitale brief en dat is mooi, want dan kan ik voor de meelezer dat moment laten zien hieronder. Lieve, lieve Tom, ik wens je voor morgen nog een hele mooie dag. Wat een reis is je leven geweest. En wat fijn dat we mee mochten met je.

Gallery

  • Tom Jones en de auteur.
  • Het door Tom Jones voor mij gesigneerde album.

Deel dit artikel