Beetje bij beetje

Actueel

Beetje bij beetje

Door -

Deel dit artikel

Tino Stuij schrijft over zijn vriend, de vermaarde fotograaf Guy van Grinsven, zoals alleen Tino Stuij dat kan. 

Foto (zelfportret): Guy van Grinsven

Ik heb een oudere zus met kort pittig kapsel die in Hoofddorp woont.
Ik hou van haar en mijn familie.
Maar ik wilde natuurlijk ook een grote broer met een wilde haardos die in een mergelgrot met eigen wijngaard leeft.
Ik was een jonge verslaggever en meldde me voor een reportage in Maastricht bij fotostudio Studiopress van een zekere Guy van Grinsven.
Binnen twee minuten zaten we aan de bar van het cafe aan de overkant.
Het was carnaval en we moesten die dag een fotoreportage van Toon Hermans maken.
Vier pils later zat ik voor een kapspiegel in een enorme fotostudio.
‘Doe je ogen even dicht’.
Ik voel een ijskoude spray en mijn gezicht wordt knalroze gespoten met daarvoor allesbehalve bedoelde verf. ‘Je gaat als buneke met carnaval vandaag. Je bent een hele grote roze toffee, mocht iemand het vragen.’
Daar zat ik, domme Hollander. Gelukkig zag de rest er die dag minstens zo idioot uit.
Vijf pils later waren we Toon Hermans al vergeten.
Om vijf dagen later op aswoensdag haringhappend ergens vrij brak boven water te komen.
Met een datumstempel in mijn lever gebrand.
Vanaf dat moment waren Guy en ik altijd op zoek naar nieuwe verhalen, grenzen en uitdagingen.
Volg de gids niet maar wees er een. Verzamel ontmoetingen en mensen.
Guy nam me mee in de wereld van de filmfestivals en sterren en we hebben ieder krankzinnig feestje gecrasht. We vlogen met Dakota’s op boomtophoogte, urineerden vanaf de hoogste waterval ter wereld en reisden over de wereld alsof er geen thuis was.
We werden beschoten door goudzoekers, kwamen in twee ouderwetse Zuidamerikaanse staatsgrepen terecht en misten op een haar na een bomaanslag. Dat was een doodnormale dinsdag als je met Guy van Grinsven op pad ging. Maar de allermeeste indruk maakten we samen mee op 11 september 2001.
Op afstand.
Kwart voor drie, Haarlem: het is een meid. Onze dochter Vere komt ter wereld..
Precies zes uur tijdsverschil, New York City, Twin Towers, de eerste inslag.
Het drama gebeurt voor zijn camera-ogen en de aarde staat even stil.
Ik was die dag de gelukkigste man op aarde.
Verder uit elkaar konden we niet liggen.
Hij zette het trauma om in woord en beeld. Dat moet enigszins helend zijn geweest.
Guy en het beeld. Het verhaal. Het vangen van het moment.
Levensgenieter en kunstenaar
Het werk van Guy spreekt.
Dat is een prachtige legagy.
Allesbehalve prachtig is dat Guy ALS heeft.
Zoals mensen die lijden aan deze vreselijke ziekte zeggen:
‘Vandaag gaat het slechter dan gisteren maar beter dan morgen’
Reizen doet Guy nog in z’n hoofd. Plaatjes schiet hij met z’n ogen.
Ieder mens verzamelt herinneringen. Meer dan dat is er tenslotte niet.
Onze gezamenlijke belevenissen worden kleiner maar niet minder.
Dus zoomen we in.
En stellen scherp.
Mijn grote broer fade beetje bij beetje weg.
Iedere keer iets verder uit elkaar, en toch meer samen dan ooit.

Dat is liefde voor altijd.

Deel dit artikel