Angst en walging in Bangkok

Actueel

Angst en walging in Bangkok

Door -

Deel dit artikel

Inmiddels ben ik ondergedoken en schrijf ik dit stukje vanuit de schuilkelder in Bangkok, waar ik sinds een week met vriendin en kat verblijf. Ik hoop dat we genoeg voedsel hebben om het virus uit te zitten.  Dat hoop ik voor de kat dan toch in ieder geval.

Zelfs mijn vriendin, die als snack toch nog altijd gefrituurde sprinkhanen boven een zakje Lay’s prefereert, had nog nooit van het eten van vleermuizen gehoord.

Ik weet niet of het eten van kattenvlees ook rare ziektes oplevert maar dat zien we dan wel weer. Het is allemaal zo aanstekelijk; je móet het wel over het coronavirus hebben. Aangezien Mannenzaken de enige website is die er nog niet over geschreven heeft, bij deze.

De Wu Flu

Het vreemde is dat het virus eigenlijk nog geen echte naam heeft. Het coronavirus uit Wuhan staat momenteel officieel bekend als ‘2019-nCoV’ en echt lekker bekt dat niet. We noemen het dus ‘coronavirus’ want Corona – met een schijfje limoen - kennen we nog uit de kroeg. Maar dat jasje zit eigenlijk te ruim want ook SARS (Severe Acute Respiratory Syndrome) en MERS (Middle East Respiratory Syndrome) zijn coronavirussen. In China zelf noemt men het de ‘Wuhan longontsteking’ maar mijn favoriete naam is toch de ‘Wu Flu’.

Vooralsnog is het de politieke correctheid, die het virus een mooie officiële naam ontzegt. De ‘World Health Organization’ wil alle stigma’s vermijden die het vernoemen van een virus naar een persoon, locatie, dier of ding met zich meebrengt en dan houdt het feest snel op natuurlijk. We zouden toch niet alle inwoners van Wuhan of China als viruslijders willen bestempelen. Helaas, zoals wel vaker met politiek correct beleid, heeft een op zich goede intentie geen enkel of zelfs een compleet averechts resultaat. In Thailand zie je nu in ieder geval hotels en restaurants, die alle Chinezen weigeren. Want ze weten natuurlijk toch wel dat het virus vooralsnog voornamelijk onder Chinezen leeft.

Het kaaskopvirus

Nog meer politieke correctheid vond ik terug in wat artikelen die de mensheid nu betichten van ‘racisme’, ‘discriminatie’ en ‘xenofobie’ ten opzichte van Chinezen. Lijkt me wat ver gezocht; ook al is het een schromelijk overdreven paniekreactie, ik kan me er wat bij voorstellen dat men even geen Chinezen in de tent wil vandaag de dag. Dat heeft verder niks met hun ras of angst voor het onbekende te maken. Als eenzelfde uitbraak zijn oorsprong in Zweden zou hebben gehad, dan zou men er alles aan gedaan hebben om hoogblonde Viking-achtigen te weren. Niet dat die kans groot is trouwens; de consumptie van knäckebröd brengt in principe weinig risico’s voor de volksgezondheid met zich mee. Dat ligt met vleermuizen dan toch anders. Inmiddels ben ik druk bezig alle Chinese restaurants op Tripadvisor 5 sterren te geven, want ze zullen mij niet van racisme beschuldigen.

Mijn Thaise vriendin had een paar jaar terug last van vleermuizen rond het huis en schakelde een mannetje in om ze te vangen. Of 'ie ze mee naar huis mocht nemen om er een lekkere curry van te maken. Dat mocht. Zelfs mijn vriendin, die als snack toch nog altijd gefrituurde sprinkhanen boven een zakje Lay’s prefereert, had nog nooit van het eten van vleermuizen gehoord. We zijn er achteraf gezien nog goed mee weggekomen want voor hetzelfde geld had dat nieuwe virus dus zijn oorsprong in het Thaise dorp van mijn vriendin gehad. Dan was ik waarschijnlijk de eerste Europeaan met dat virus geweest – ‘kaaskopvirus’ vind ik wel ‘n leuke – en hadden ze wereldwijd alle Nederlanders met de nek aangekeken. Je zal ‘t maar op je geweten hebben.

Het paniekvirus

Sommige Chinezen hebben ronduit smerige eetgewoonten natuurlijk. Als je als verstokte vleeseter dan toch met de tijd mee wil gaan en vegetariër of veganist wil worden, voor het milieu of zo, dan is een bezoek aan een Chinese markt alles wat je nodig hebt voor dat laatste zetje in de goede richting. Want ze eten alles wat poten heeft, behalve de tafel. Voeg daarbij de uiterst smerige gewoonte om af en toe een lekker doorgehaalde fluim op de grond te deponeren en het beeld is compleet. Een ‘stoep-oester’ noemen we dat trouwens, mooi woord.

Dat het paniekvirus zich nog veel sneller verspreidt dan het coronavirus lijdt geen twijfel. Mondkapjes zijn niet aan te slepen hier, terwijl die toch voornamelijk anderen beschermen tegen uitgehoeste rommel van een al besmette drager. Zo las ik laatst een leuk stukje van iemand die het vliegveld van Bangkok beschreef. ‘Alsof ik op een chirurgen conferentie was beland. 99% van de mensen droeg een mondkapje. Wat is er in vredesnaam aan de hand met die mensen? Hebben ze geen immuunsysteem? Hebben ze enig besef hoe uiterst klein de kans is het virus op te lopen, laat staan er aan te overlijden?’ Gouden tijden voor degenen met een dokter of verpleegster fetish, dat dan weer wel.

De 'gewone' griep

Aan de ‘gewone’ griep overlijden jaarlijks honderdduizenden. We eten slecht en we roken, drinken en snuiven teveel. We rijden te hard en te onvoorzichtig. We werken te hard en we sporten te weinig. Sommigen weigeren zelfs hun kinderen te vaccineren. Met allemaal medische ellende, ziekte en vaak de dood tot gevolg. Maar als een paar Chinezen in Wuhan ziek worden van een stoofschotel met vleermuis, schieten we pas echt in de stress. Kijk op sociale media en het einde der tijden lijkt nabij. Beurzen gaan in vrije val. We lopen met een wijde boog om alles wat Chinees is heen. Vliegmaatschappijen vliegen niet meer op China en grenzen gaan dicht. Op het immigratiekantoor in Bangkok wordt tegenwoordig de temperatuur gemeten van iedere bezoeker. En die mondkapjes, steeds weer die mondkapjes.

Als ik straks de schuilkelder weer uit kan hoop ik dat ik nog wat vrienden over heb die het wellicht ook overleefd hebben. Ik volg het nieuws op de voet en kan niet wachten tot ik straks weer naar buiten kan. Met mondkapje, dat wel. Maar dat is dan tegen de luchtvervuiling hier – kun je ook aan doodgaan.

Deel dit artikel